گر عشق رود جان باید داد

متين ترين كلمه "عشق" است.
 جذاب ترين كلمه "آشنايي" است.
 پاكترين كلمه "وجدان" است.
 تلخترين كلمه "جدايي" است.
زشترين كلمه "خيانت" است.
سخت ترين كلمه "تنهايي"
بد ترين كلمه "بي وفايي " است

 لاف عاشقی
آهای تویی که ازاون مینویسی
بدون مرام اون ازجنس سنگِ
اونی که لاف عاشقی رومیزد
ببین تنهام گذاشت باکلی نیرنگ
غریبی بی کسی انداره داره
آخه دل منم خدایی داره
یه گیتار شکسته هم دم من
یه کولی وغریب وبی نشونه
کسی که یه روز دلش بامن بود
ببین قلبش شده یه تیکه ازسنگ
یه گیتار شکسته هم دم من
یه کولیُ غریبُ بی نشونه
برید بهش بگید فرقی نداره
بخوادپیشم بمونه یا نَمونه

خیام....خیام....خیام....

امروز   که   نوبت   جوانی  من   است

می نوشم از آن که  کامرانی  من   است

عیبم نکنيد گرچه  تلخ است خوش است

تلخ است  از آن که  زندگانی  من  است

گر  آمدنم     به    من    بُدی    نامدمی

ور  نيز  شدن   به  من بُدی کی شدمی؟

به زان  نبدی  که   اندرين  دير خراب

نه   آمدمی  ،   نه  شدمی  ،   نه  بدمی

از  آمدن   و   رفتن    ما   سودی   کو

وز   تار   وجود   عمر ما   پودی   کو

در   چنبر  چرخ  جان   چندين   پاکان

می سوزد و خاک  می شود  دودی   کو

افسوس  که   بی فایده   فرسوده   شديم

وز داس  سپهر سرنگون  سوده   شديم

دردا   و   ندامتا   که   تا   چشم   زديم

نابوده   بکام    خويش   نابوده    شديم

با   يار   چو  آرمیده  باشی  همه  عمر

لذات   جهان   چشيده  باشی  همه  عمر

هم   آخر   کار   رحلتت   خواهد   بود

خوابی  باشد  که  ديده  باشی  همه  عمر

اکنون  که  ز  خوشدلی  بجز نام  نماند

يک  همدم  پخته   جز  می  خام  نماند

دست  طرب  از  ساغر  می  باز  مگیر

امروز  که   در دست  بجز  جام   نماند

ای   کاش   که   جای   آرمیدن    بودی

يا   اين   ره   دور   را   رسيدن   بودی

کاش از  پی  صد هزار سال  از دل خاک

چون   سبزه   اميد    بر   دمیدن   بودی

چون   حاصل   آدمی در اين جای  دو در

جز  درد  دل   و   دادن  جان  نيست  دگر

خرم   دل  آن   که  يک  نفس زنده  نبود

و  آسوده  کسی  که  خود   نزاد  از  مادر

آن کس  که  زمين  و  چرخ افلاک  نهاد

بس  داغ   که  او  بر  دل  غمناک  نهاد

بسيار  لب   چو  لعل و زلفين چو مشک

در  طبل   زمين   و   حقه   خاک   نهاد

گر  بر  فلکم  دست  بدی  چون  يزدان

برداشتمی  من  اين   فلک  را  ز  ميان

از   نو    فلک    دگر   چنان   ساختمی

کازاده     بکام    دل    رسيدی    آسان

هم صدا
اگه هم صدا بودي اگه هم صدام بودي
هيچ كي حريفم نمي شد
كوه اگه رو شونه هام بود كمرم خم نمي شد
تو اگه خواسته بودي ،‌ آخ تو اگه خواسته بودي
تو اگه مونده بودي
موندني ترين بودم ، عمر صدام كم نمي شد
اگه هم صدا بودي ، اگه هم صدام بودي
هيچ كي حريفم نمي شد
كوه اگه رو شونه هام بود ، كمرم خم نمي شد
اگه زخمي مي شدم به دست تو مرهم بود
زخم قيمتي من محتاج مرهم نمي شد
اگه بارون عزيز با تو بودن مي گرفت
گل سرخ قصه مون تشنه ، شبنم نمي شد
تو اگه خواسته بودي

ز چشم حيله و افسون تو برداشتم شوق نگاهم را
وآن تاجی که از گلهای لادن
در بهار عشق تو از خون چشمانم بپروردم
به يک افسون بي پايان و سرگردان
خزان کردم
نه تنها عشق تو هر عشق ديگر را به دل کشتم
و تنها ميروم اين راه را با ديده ای پر خون
اگر اشکی پديد آيد از اين رفتن
بدان هر قطره اش پيمانه اندوه حزن بار است
خداحافظ.
خداحافظ وای همداستان بی وفای من
خداحافظ
خداحافظ تو ای همصحبت دير آشنای من
خداحافظ دگر با تو سرود آشنايی رانخواهم خواند
و خود با کوله بار خاطراتم در دل صحرا
به سوی آينده خواهم رفت.......

باز با شبنم پاک
می توان شست غبار تن نيلوفر را
در ميان سبد خاطره هامان تنها
معرفت/عشق/عطوفت را ديد
باز با پای تمنا بايد
رفت تا مقصد احساس خدا
باز بايد به گل نور رسيد
گل زيبای اميدی که به تاريکي شب می خندد
او که بر بام وجودم آرام /می خرامد هر شب /می خرامد بی تاب /مي خرامد بی تب
او که هستی من است
شيشه ي عمر اهورايي من را
می فشارد در دست
کوله بار خود را می بندد
او به آرامش يک عاطفه می پيوندد
بايدم رفتن از اين خاموشی
بانگ و فرياد بر آرم :کـــــــــــيستی آينه دار دل من
اندکی صبر که من بيمارم
هستی ام عشق به توست
بذر اميدم بايد افشاند
که در اين تشنه کوير دل من
با يادت
هر گلی خواهد رست
برود لحظه لحظه
درد سوزان زتنم
باز ای کاش
اما تو!
ای تب زيستنم!
بمان
با من باش...
بايد ازاين خاموشی رفت... چه کسی بامن می آيد

گفت از عشق گدائيست اگر شاه شديم
چون شمع خرابات شديم ماه شديم

گفتم تو بگو که من چه بايد بکنم
آن چيست بگو که من نبايد بکنم

گفتم بنويس چه ساکتي دير شده
گفت دير نگو بگو زمان پير شده
گفت دير نگو بگو زمان پير شده

  ******************

دوستت دارم برام کوچيک اي همه وجودم
منم که باز ميگم بسته به تو بود و نبودم
زندگيمو دادي بر باد تو با شيريني حرفات

تو آبروم و ريختي پيش مردم به گناهي
منو ارزون فروختي به گناه بي گناهي

اگر چه دلم از حرفاي سرد تو شکسته
باز اين ديوونه ها رو زندگيشو به تو بسته

زندگيمو دادي بر باد تو با شيريني حرفات
زندگيمو دادي بر باد تو با شيريني حرفات

چرا تو دوست داري رسوائيمو ميون مردم
چرا تو دوست داري توو اشک تنهائي بشم گم
*****************************************
ميخشکه آب دريا ها خراب مي شه همه راها
اگه کشتيم ما امروز و ميميرن همه فرداها

قيامت ميشه ما با هم نباشيم
نمي چرخه فلک از هم جدا شيم

ديگه روزي نمي مونه که شب شه
ديگه عاشق کجاست تا جون به لب شه

همه رود خونه ها بي آب
شکسته قامت مهتاب

براي اين دل عاشق
تموم زندگي در خواب

تموم جنگل ها خالي
يا سيل برده يا خشکسالي

غم گلهاي خشکيده
ز هم دنيا رو پاشيده

مي افته چرخ از گردون
ميره خورشيد تووي زندون

ميريزن سنگ ها از کوه ها
بوي غم ميده شب بو ها

زمين و آسمون دور مي شن از هم
مي شينه گرد غم بر روي عالم

زمان و ساعتش مي ايسته از کار
طبيعت از طبيعت مي شه بي کار

ديگه روزي نمي مونه که شب شه
ديگه عاشق کجاست تا جون به لب شه

نمي بينم ديگه قشنگي ها رو
سياه مي بينه چشمام رنگي ها رو

به چشم من که اين جوره
تو که نيستي چشام کوره

مثل آب رو آتيشه
تو باشي دنيا خوب ميشه
**************************************

ما خاموشیم ، خاموش تر از نیمه شب کوچه

                                    ما ساکتیم ساکت تر از لحظه های برف

ما می اندیشیم و باران صدای ماست و باران صدای تنهائیست

                                    دست تو آیا دریچه ای نخواهد گشود ؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

برای آنان که چنین دوست می دارند ، خاک چندان وسیع نیست

اندوه کوهی نیست که از آن بالا رویم و گودالی نیست که در آن سر نگون شویم

اندوه راه صافی است که از امروز به فردا می رود .

و من با تنهایی خود بلوری  تراشیده ام به ابعاد جهان و آنرا در دریای اشک خود رها کردم

عشق را دوست دارم نه در هوس

تو را دوست دارم تا اخرين نفس ...

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق          چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش            که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند               هرآنکه خدمت جام جهان نما بکند

تو با خدای خود انداز کار دل خوش دار         که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند

ز بخت خفته ملولم بود که بیداری               بوقت فاتحه ی صبح یک دعا بکند

                              بسوخت حافظ و بویی بزلف یار نبرد

                                 مگر دلالت این دولتش صبا بکند 

                                                                                       (خواجه شمس الدین محمد حافظ )

آهای تو که این همه دوری ازمن
این روزها در حال عبوری ازمن
آهای تو که فکر می‎کنی سوزوندی
دار و ندارمو با دوری ازمن
طاقت نداری ببینی می‎دونم
این همه طاقت و صبوری از من
ستاره‎ها میگن پشیمون شدی
می‎خوای بگی که غرق نوری از من
فکر نکنم بشه با صدتا دریا
(این همه نفرتو بشوری از من) نمی‎دونم با قلب سنگی
(دل ببری بازم چه جوری از من) آهای تو که این همه دوری ازمن
این روزها در حال عبوری ازمن
آهای تو که فکر می‎کنی سوزوندی
دار و ندارمو با دوری ازمن
طاقت نداری ببینی می‎دونم
این همه طاقت و صبوری از من
ستاره‎ها میگن پشیمون شدی
می‎خوای بگی که غرق نوری از من
فکر نکنم بشه با صدتا دریا
(این همه نفرتو بشوری از من) نمی‎دونم با قلب سنگی
(دل ببری بازم چه جوری از من)
(پشیمونی فایده نداره دیگه
چشات باید بارون بباره دیگه)

چه کسی خواهد دید
             مردنم را بی تو

                  جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد
می توانی تو به من زندگانی بخشی
                                     یا
                                        بگیری از من آنچه را می بخشی  

باز باران ، با ترانه                   با گهرهای فراوان            می خورد بر بام خانه.

یادم آرد روز باران،       گردش یک روز دیرین،                 خوب و شیرین،

توی جنگلهای گیلان.        کودکی ده ساله بودم           شاد و خرم

نرم و نازک          چست و چابک               با دو پای کودکانه

میدو یدم همچو آهو    می پریدم از سر جو        دور می گشتم زخانه.

می شنیدم از پرنده      از لب باد وزنده            داستانهای نهانی

رازهای زندگانی.     برق چو شمشیران بران     پاره می کرد ابرها را.

تندر ، دیوانه غران     مشت میزد ابرها را.      جنگل از باد گریزان

چرخها می زد چو دریا     دانه های گرد باران   پهن می گشتند هر جا.

سبزه در زیر درختان،      رفته رفته گشت دریا     توی این دریای جوشان،

جنگل وارونه پیدا.    بس گوارا بود باران!   به ! چه زیبا بود باران!

می شنیدم اندر این گوهر فشانی٬   رازهای جاودانی     پندهای آسمانی

بشنو از من ٬ کودک من    پیش چشم مرد فردا   زندگانی ٬ خواه تیره٬

خواه روشن

هست زیبا 

هست زیبا

هست زیبا

به كوه گفتم عشق چيست؟! لرزيد

به ابر گفتم عشق چيست؟! باريد

به انسان گفتم عشق چيست؟!

اشك از ديدگانش جاري شد و گفت:

ديوانگيست!!

كاش مي دانستي در خزاني كه از اين دشت گذشت

سبز ها باز چرا زرد شدند

خيل خاكستري لك لك ها تا كجاهاي كجا كوچيدست

كاش مي فهميدي زندگي محبس بي ديواريست وتو

محكوم به حبس ابدي و عدالت ستم معتدلي است

كه درون رگ قانون جاريست

كاش مي فهميدي دوستي اش دهن سوزي نيست

كاش مي فهميدي.

 

 

از زندگي از اينهمه تكرار خسته ام

از هاي و هوي كوچه و بازار خسته ام

دلگيرم از ستاره و ازرده ام ز ماه

امشب دگر زهر چه و هر كار خسته ام

بيزارم از خموشي تقويم روي ميز

وز دنگ دنگ ساعت ديوار خسته ام

از او كه گفت يار تو هستم ولي نبود

از خود كه بي شكيبم و بيمار خسته ام

تنها و دلگرفته و بيزار و بي اميد

از حال من مپرس كه بسيار خسته ام.

یک نظر مستانه کردیَ عاقبت

عقل را دیوانه کردی عاقبت                                              

با غم خود آشنا کردی مرا                                                        

از خودم بیگانه کردی عاقبت

در دل من گنج  خود کردی نهان

جای در ویرانه کردی عاقبت

سوختی در شمع رویت جان من

چاره ی پروانه کردی عاقبت

قطره ی اشک مرا کردی قبول

قطره را دردانه کردی عاقبت

کردی اندر کل موجودات سیر

جان من کاشانه کردی عاقبت

زلف راپریشان کردی و خلق را

خانمان ویرانه کردی عاقبت

مو به مو را جای دل ها ساختی

مو به دل ها شانه کردی عاقبت

در دهان خلق افکندی مرا

فیض را افسانه کردی عاقبت

                                                                                  (فیض کاشانی)

خفته خبر ندارد سر بر کنار جانان

کین شب دراز باشد در چشم پاسبانان

بر عقل من بخندید گردر غمش بگریم

کین کارهای مشکل افتد به کاردانان

دلداده را ملامت گفتن چه سود باشد

می باید این نصیحت کردن به دلستانان

دامن زپای برگیر ای خوبروی خوشروی

تا دامنت نگیرت دست خدایخوانان

من ترک مهر اینان در خود نمیشناسم

بگذار تا بیاید بر من جفای آنان

روشن روان عاشق از تیر شب ننالد

داند که روز گردد روزی شب شبانان

باور مکن که من دست از دامنت بدارم

هم شیر نگسلاند پیوند مهر بانان

                                                          (شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی)

سلام همسفر من الان تنها شودم

YYYYYYYYYYYY

زندگی یعنی چکیدن همچو شمع از گرمیه عشق

زندگی یعنی لطافت گم شدن در نرمیه عشق

 

مطمئن باش مهرت نرود از دل من

 

مگر آن روز كه در خاك شود منزل من

پرسیدم : عشق چیست ؟ گفت : آتشی است .

گفتم : مگر آن را دیده ای ؟ گفت : نه در آن سوخته ام

 

به گل گفتم:عشق چیست؟گفت از من خوشبوتره

به پروانه گفتم :عشق چیست؟گفت از من زیباتره

به شمع گفتم:عشق چیست؟گفت از من سوزانتره

به عشق گفتم :آخر تو چه هستی ؟

گفت:من نگاهی بیش

 نیستم.

 

^{وقتي به دنيا آمدم آنقدر جا خوردم که تا دو سال قدرت حرف زدن نداشتم!}

 

 

مردي در عالم رويا فرشته اي را ديد كه در يك دستش مشعل و در دست ديگرش سطل آبي گرفته بود و در جاده اي روشن و تاريك راه ميرفت.مرد جلو رفت و از فرشته پرسيد:اين مشعل و سطل آب را كجا مي بري؟ فرشته جواب داد:مي خواهم با اين مشعل بهشت را آتش بزنم و با اين سطل آب،آتش هاي جهنم را خاموش كنم.آن وقت ببينم چه كسي واقعا خدارا دوست دارد!

 

**************************************

سرنوشت

خدايا چون نوشتي سرنوشتم ؟

كه بخت از من رميد از بس كه زشتم

زبانم لال اگر خط تو بد بود

تو ميگفتي خود من مينوشتم! 

 

   

عشق يعني يك سلام بي جواب
عشق يعني حسرت تشنه به آب
عشق يعني يك شب پر رمز و راز
عشق يعني كوله باري از نياز  
عشق يعني چشمه آب زلال    
عشق يعني يك فروغ بي زوال 
عشق يعني در شب در ماندگي   
خسته از اين روزگار بندگي  
معني عشق و دل و دلدادگي
در كتاب قصه اي از بچگي   
در ميان لحظه هاي خستگي       
عقل را شالوده بود اين زندگي    
تا كه يك شب ، پيغام خدا    
از درون برق و سيم و از هوا  
همچو تيري گرم و تيز  
بر نشان قلب من با صد ستيز 
بر نشست و شعله زد بر خرمنم  
روح من پرواز دادي از تنم       
اي يگانه سرنشين قلب من       
اي طنين بي رقيب آهنگ من     
عشق يعني بوسه اي از راه دور
عشق يعني كاسه اي لبريز نور
عشق يعني خواب من با يك خيال
عشق يعني يك فروغ بي زوال

                       

MoHsEn

       

 

((  نظر یادت نره   ))